تفاوت بین REST و SOAP API چیست؟

در چشم‌انداز پویای توسعه نرم‌افزار مدرن، رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی (API) نقشی اساسی در برقراری ارتباط یکپارچه بین سیستم‌های نرم‌افزاری مختلف ایفا می‌کنند. در میان انواع مختلف APIها، REST (انتقال حالت نمایندگی) و SOAP (پروتکل دسترسی به شیء ساده) به عنوان دو رویکرد برجسته برجسته هستند که هر کدام دارای مجموعه ای از ویژگی ها، مزایا و موارد استفاده خاص خود هستند. به‌عنوان یک تامین‌کننده API، درک تفاوت‌های بین REST و SOAP برای ارائه مناسب‌ترین راه‌حل‌های API متناسب با نیازهای خاص مشتریانمان، حیاتی است.

سبک معماری

REST یک سبک معماری است که از مجموعه ای از محدودیت ها پیروی می کند و بر مدل ارتباطی مشتری - سرور بدون حالت تاکید دارد. پروتکل HTTP موجود و روش های آن مانند GET، POST، PUT، DELETE و غیره را برای انجام عملیات بر روی منابع به کار می گیرد. منابع در REST توسط URIهای منحصربه‌فرد (شناسه‌های منبع یکسان) شناسایی می‌شوند و وضعیت این منابع در قالبی نمایش‌دهنده بین مشتری و سرور منتقل می‌شود، مانند JSON (نشان‌گذاری شی جاوا اسکریپت) یا XML (زبان نشانه‌گذاری eXtensible).

از سوی دیگر، SOAP یک پروتکل است که یک روش استاندارد برای تبادل اطلاعات ساختاریافته در پیاده سازی خدمات وب را تعریف می کند. از XML به‌عنوان قالب پیام‌رسانی خود استفاده می‌کند و معمولاً بر استانداردهای مبتنی بر XML مانند WSDL (زبان توصیف خدمات وب) برای توصیف سرویس‌های موجود و رابط‌های آنها متکی است. SOAP ساختار سفت‌تر و رسمی‌تری را برای ارتباطات فراهم می‌کند که اغلب از رویکرد معماری سرویس‌گرا (SOA) استفاده می‌کند.

فرمت داده

یکی از قابل توجه ترین تفاوت های REST و SOAP در قالب داده آنها نهفته است. API های RESTful در هنگام نمایش داده ها انعطاف پذیرتر هستند. JSON به دلیل سادگی، ماهیت سبک و ادغام آسان با زبان های برنامه نویسی مدرن، به ویژه جاوا اسکریپت، به استاندارد واقعی برای RESTful API تبدیل شده است. با این حال، REST همچنین می‌تواند از فرمت‌های دیگری مانند XML، CSV یا حتی داده‌های باینری بسته به مورد استفاده، پشتیبانی کند.

در مقابل، SOAP به شدت به XML برای تبادل داده پایبند است. در حالی که XML یک قالب خوب ساختار یافته و خود توصیفی را ارائه می دهد، در مقایسه با JSON می تواند پرمخاطب تر باشد. تگ‌های XML اضافی در پیام‌های SOAP می‌توانند به اندازه پیام‌های بزرگ‌تر منجر شوند، که ممکن است منجر به انتقال داده‌ها کندتر شود، به ویژه در محیط‌های با پهنای باند محدود.

هنگام در نظر گرفتن API های ما، مانندپودر Cochineal CAS 1343 - 78 - 8،اتیل اولئات 99.9٪ 111 - 62 - 6، وC12 - 20 آلکیل گلوکوزید، انتخاب REST یا SOAP می تواند به طور قابل توجهی بر نحوه تعامل مشتریان با داده ها تأثیر بگذارد. برای مشتریانی که فرآیند بازیابی داده های سبک و سریع را ترجیح می دهند، یک API RESTful با فرمت داده JSON ممکن است مناسب تر باشد. در همین حال، مشتریان در صنایعی که نیاز به اعتبارسنجی و استانداردسازی دقیق داده‌ها دارند، ممکن است رویکرد مبتنی بر XML SOAP را جذاب‌تر بدانند.

پروتکل و حمل و نقل

REST یک پروتکل - آگنوستیک است، به این معنی که می تواند روی پروتکل های مختلف کار کند، اما بیشتر با HTTP یا HTTPS استفاده می شود. این باعث می شود API های RESTful بسیار در دسترس و سازگار با طیف گسترده ای از فناوری های مبتنی بر وب باشند. استفاده از روش های HTTP در REST روشی واضح و شهودی برای انجام عملیات روی منابع فراهم می کند. به عنوان مثال، درخواست GET برای بازیابی یک منبع، درخواست POST برای ایجاد یک منبع جدید، درخواست PUT برای به روز رسانی یک منبع موجود و درخواست DELETE برای حذف یک منبع استفاده می شود.

با این حال، SOAP بیشتر با پروتکل حمل و نقل زیرین همراه است. می توان از طریق HTTP، SMTP (پروتکل انتقال نامه ساده) یا پروتکل های دیگر استفاده کرد، اما اغلب به میان افزار یا زیرساخت اضافی برای مدیریت پیام های SOAP پیچیده تر نیاز دارد. استفاده از SOAP بر روی HTTP ممکن است به دلیل نیاز به مدیریت پاکت SOAP و هدرها علاوه بر هدرهای HTTP، هزینه بیشتری را شامل شود.

رسیدگی به خطا

در API های RESTful، مدیریت خطا معمولاً با استفاده از کدهای وضعیت HTTP انجام می شود. به عنوان مثال، کد وضعیت 400 نشان دهنده درخواست بد، کد وضعیت 401 به معنای دسترسی غیرمجاز و کد وضعیت 500 نشان دهنده یک خطای داخلی سرور است. این کدهای وضعیت در جامعه توسعه وب به خوبی شناخته شده و به طور گسترده قابل درک هستند، و این کار را برای توسعه دهندگان آسان می کند تا به راحتی با خطاها در برنامه های خود رسیدگی کنند.

SOAP مکانیسم مدیریت خطای خود را بر اساس خطاهای SOAP دارد. خطای SOAP یک ساختار مبتنی بر XML است که حاوی اطلاعاتی درباره خطا، مانند کد خطا، رشته خطا و جزئیات اختیاری است. در حالی که خطاهای SOAP روشی دقیق تر و ساختارمندتر برای گزارش دادن خطاها ارائه می دهند، در مقایسه با کدهای ساده وضعیت HTTP که در REST استفاده می شوند، می توانند پیچیده تر باشند.

مقیاس پذیری و عملکرد

API های RESTful عموماً مقیاس پذیرتر و عملکرد بیشتری دارند، به ویژه در سیستم های توزیع شده در مقیاس بزرگ. ماهیت بدون حالت REST امکان ذخیره سازی آسان پاسخ ها را فراهم می کند، که می تواند به طور قابل توجهی بار روی سرور را کاهش دهد و زمان پاسخ را بهبود بخشد. علاوه بر این، فرمت داده سبک وزن (مثلاً JSON) که در REST استفاده می‌شود، به اندازه پیام‌های کوچک‌تر منجر می‌شود که منجر به انتقال سریع‌تر داده و نیاز به پهنای باند کمتر می‌شود.

SOAP با ساختار پیام رسانی پیچیده تر و پرمخاطب خود، ممکن است از نظر مقیاس پذیری و عملکرد با چالش هایی روبرو شود. پردازش اضافی مورد نیاز برای تجزیه و تولید پیام‌های SOAP مبتنی بر XML می‌تواند فشار بیشتری بر سرور و منابع شبکه وارد کند، به‌ویژه زمانی که با تعداد زیادی درخواست سروکار داریم.

امنیت

هم REST و هم SOAP از مکانیسم های امنیتی مختلفی پشتیبانی می کنند. REST می‌تواند از ویژگی‌های امنیتی ارائه شده توسط پروتکل HTTP، مانند HTTPS برای انتقال امن داده، استفاده کند. علاوه بر این، API های RESTful می توانند از مکانیسم های احراز هویت و مجوز مانند OAuth، کلیدهای API یا احراز هویت اولیه استفاده کنند.

SOAP دارای ویژگی های امنیتی داخلی است که توسط استانداردهایی مانند WS - Security تعریف شده است. WS - Security چارچوبی برای ایمن سازی پیام های SOAP با افزودن مکانیسم های احراز هویت، یکپارچگی و محرمانگی فراهم می کند. با این حال، پیاده سازی WS - Security می تواند در مقایسه با مکانیسم های امنیتی مورد استفاده در REST پیچیده تر باشد.

موارد استفاده

API های RESTful برای طیف وسیعی از موارد استفاده مناسب هستند، به ویژه مواردی که به یک مدل ارتباطی ساده و سبک نیاز دارند. آنها معمولاً در برنامه های کاربردی وب، برنامه های کاربردی تلفن همراه، پلتفرم های رسانه های اجتماعی و دستگاه های IoT (اینترنت اشیا) استفاده می شوند. انعطاف پذیری و سهولت استفاده از REST آن را به انتخابی محبوب برای توسعه دهندگانی تبدیل می کند که می خواهند به سرعت سیستم های مختلف را ادغام کنند.

SOAP اغلب در برنامه‌های کاربردی سطح سازمانی، سیستم‌های مالی و برنامه‌های دولتی که در آن امنیت، قابلیت اطمینان و استانداردسازی شدید مورد نیاز است، ترجیح داده می‌شود. ساختار رسمی و رابط های تعریف شده SOAP آن را برای برنامه هایی که نیاز به اطمینان از یکپارچگی داده ها و انطباق با استانداردهای صنعت دارند، مناسب می کند.

نتیجه گیری

به عنوان یک تامین کننده API، ما درک می کنیم که انتخاب بین REST و SOAP به عوامل مختلفی از جمله الزامات خاص پروژه، مخاطبان هدف و زیرساخت موجود بستگی دارد. REST انعطاف‌پذیری، سادگی و عملکرد را ارائه می‌دهد و آن را به انتخابی عالی برای بسیاری از کاربردهای مدرن تبدیل می‌کند. از طرف دیگر، SOAP یک مدل ارتباطی رسمی تر و ایمن تر را ارائه می دهد که برای برنامه های کاربردی - سطح و ماموریت - حیاتی ایده آل است.

اگر علاقه مند به کاوش در API های ما هستید، مانندپودر Cochineal CAS 1343 - 78 - 8،اتیل اولئات 99.9٪ 111 - 62 - 6، وC12 - 20 آلکیل گلوکوزیدو نیاز به راهنمایی در مورد استفاده از API مبتنی بر RESTful یا SOAP داریم، ما اینجا هستیم تا کمک کنیم. تیم کارشناسان ما می توانند به شما در تصمیم گیری صحیح کمک کنند و بهترین راه حل های API را متناسب با نیازهای شما به شما ارائه دهند. با ما تماس بگیرید تا بحث تدارکات را شروع کنید و دریابید که چگونه API های ما می توانند سیستم های نرم افزاری شما را بهبود بخشند.

مراجع

• ریچاردسون، ال.، و روبی، اس. (2007). خدمات وب RESTful. رسانه اوریلی
• Gudgin, M., Hadley, M., Mendelsohn, N., Moreau, J. - J., & Nielsen, HF (2003). SOAP نسخه 1.2 قسمت 1: چارچوب پیام (نسخه دوم). کنسرسیوم وب جهانی
• فیلدینگ، RT (2000). سبک های معماری و طراحی معماری های نرم افزاری مبتنی بر شبکه. پایان نامه دکتری، دانشگاه کالیفرنیا، ایروین.